แสงอบอุ่นยามเย็นสาดส่องเข้ามาผ่านกระจกของ สตูดิโอห้องทำงานของ 2 หนุ่มนักออกแบบที่วันนี้โล่งเป็นพิเศษ  เงาของชายคนหนึ่งยืนอยู่กลางห้อง อ้าแขนออก ภาพหญิงสาวเดินเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มละไม สวมกอดชายคนนั้นอย่างอ่อนโยน

 

ชายหนุ่มบอกพร้อมยิ้มอย่างอบอุ่น จับมือหญิงสาวขึ้นและสวมแหวนแบบเรียบ ๆ ขนาดเล็ก ให้กับหญิงสาวคนนั้น

“เอก….”    แทบจะไม่มีเสียงออกจากปากที่ขยับเล็กน้อยนั้นเลย

หญิงสาวได้แต่น้ำตาซึมด้วยความยินดี ยิ้มและสวมกอดเขาไว้อย่างแนบแน่นและเนิ่นนาน

 

“ไว้ไปถ่ายรูปกันนะ เดี๋ยวพี่จัดการให้เอง”   เสียงของชายอีกคนดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มกริ่ม ค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ ๆ พร้อมถือกล้องถ่ายรูป เดินเข้ามา อวดภาพถ่ายวินาทีสำคัญให้ทั้งสองดู

 

“หญิงขอบคุณพี่หมีมากเลยค่ะ”   หญิงสาวกล่าวพร้อมยิ้มทั้งน้ำตาแห่งความดีใจ

 

---------------

 

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นตอนสายวันที่ทั้งสามคนได้นัดกันเพื่อเตรียมไปถ่ายภาพสำหรับงานแต่งงาน

“ครับ ๆ”   เอกตอบปลายสายด้วยน้ำเสียงและสีหน้าเคร่งเครียด

“หญิง แล้วเราค่อยตามพี่หมีไปนะ เอกติดงานด่วน”   เอกหันมาบอกด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ พร้อมหันกลับไปเปิดคอมพิวเตอร์ และ ทำงานอย่างคร่ำเคร่ง

หญิงได้แต่ยิ้ม และ นั่งอ่านหนังสือรออยู่ใกล้ ๆ

 

-------------

 

ระหว่างทางขับรถไป หญิงพยายามชวนพูดคุย แต่เอกก็ยังนิ่งมีสีหน้าเครียดเล็กน้อย และขับรถต่อไปอย่างไม่สนใจ กับรอยยิ้มและขนมที่หญิงคอยส่งให้แม้แต่น้อย

“หิวน้ำจัง”   เอกพูดน้ำเสียงเรียบ ๆ

หญิงยิ้มกว้าง และ กระวีกระวาดหยิบน้ำเพื่อเตรียมป้อนให้กับชายคนรักของเธอ

แต่ด้วยความกระวีกระวาดนั้นเองเธอทำน้ำหก

“ขอโทษค่ะ”   หญิงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อย ๆ

เอกไม่ได้ตอบอะไรได้แต่เอื้อมมือไปหยิบกระดาษเพื่อเช็ดน้ำที่หก

แต่ทันใดนั้น มีรถวิ่งตัดหน้า ทำให้ต้องหักหลบอย่างกระทันหัน

ภาพที่เกิดขึ้นมันดูเชื่องช้า และ ช่างเนิ่นนาน ราวกับทุกสิ่งทุกอย่างจะหยุดนิ่ง

แต่แล้วตัวรถก็ประทะเข้ากับต้นไม้ข้างทางอย่างจัง

 

ภาพทุกเหตุการณ์เหมือนกับกำลังเล่นย้อนหลังกลับไป อย่างรวดเร็ว 

ภาพเหตุการณ์เมื่อเช้านี้ ภาพเมื่อวันที่ทั้งคู่ยืนกอดกันในสตูดิโอ และย้อนกลับไป 

ณ สถานที่หนึ่ง ที่เอกนั่งเล่นกีต้าร์ และหญิงกำลังหยิบกล้องถ่ายรูปมาถ่ายนิ้วมืออันเรียวงามของเอกที่กำลังนั่งไล่ตัวโน้ตบนกีต้าร์คู่ใจอย่างขะมักเขม้น

 

“เพราะจัง มีชื่อเพลงหรือยังคะ”   หญิงถามพร้อมรอยยิ้มเล็ก ๆ

“ยังเลยครับ...แต่สัญญาว่ายังไงก็ต้องทำให้สำเร็จ”  เอกตอบกลับไป

 

“ สู้ ๆ นะ หญิงเป็นกำลังใจให้ตลอดไป”   หญิงกอดเอกเบา ๆ ยิ้มกว้างให้กำลังใจอย่างสดใสร่าเริง

 

แล้วทุกอย่างก็พลันมืดมิดในพริบตา

 

----------------

 

แสงสะท้อนสีขาวโพลน สะท้อนให้เห็นเงาของหญิงที่นั่งเหม่อลอย มองออกไปนอกหน้าต่าง

ในมือของเธอ ถือ IPod ที่บรรจุเพลงที่เป็น DEMO ของ POLAROID และเธอก็ได้แต่ฟังและร้องตามซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้น

 

เอกมาเยี่ยมนาน ๆ ครั้งเพราะอยากทำเพลงให้เสร็จ

ทุกครั้งที่หญิงเห็นเอกมาเยี่ยม เธอจะยิ้มให้เขาเสมอ ๆ และเอาขนม ผลไม้ ของเยี่ยมไข้ต่าง ๆ มาให้

“ทานอะไรหน่อยนะคะ”  หญิงยิ้มและเตรียมป้อมขนมให้เอกเหมือนเคย

“หญิง....เอกนัดพี่หมีไว้ แล้วจะมาเยี่ยมใหม่นะ จะรีบกลับไปทำงานให้เสร็จ”   เสียงของเอกบอกอย่างเป็นกังวล

หญิงยิ้มรับ และปล่อยให้เอกกลับไปทำงาน ทำในสิ่งที่เขารัก

 

----------------

 

1 เดือนผ่านไป

หญิงหยิบ IPod เพื่อฟังเพลงเหมือนเช่นเคยทุกวัน ระหว่างที่ฟังเพลงและกำลังเดินไปนั่งที่นอกระเบียง วันนี้เธอรู้สึกมึนงง สายตาพร่ามัว และสติของเธอก็ขาดลง พร้อมกับร่างกายที่ร่วงลงไปกองกับพื้น

ในมือยังคงถือ IPod เครื่องเดิม

 

 

--------------

 

หลายเดือนต่อมา

ในห้องสีเทาที่มืดสลัว  เอกได้แต่จมอยู่กับความเศร้า ไม่ทำงาน ไม่ทำเพลงต่อไป ได้แต่นั่งมองรูปของหญิง กับเครื่อง Ipod ที่มีเพลงอยู่เพลงเดียวที่ฟัง และฟังซ้ำไปซ้ำมา

 

--------------------------

 

ระหว่างกำลังเดินเลือกซื้อของท่ามกลางฝูงชนที่มากมาย เอกเห็นภาพของหญิงสาวคนหนึ่งที่คุ้นตาเดินผ่านกระจกด้านนอกไป เธอเหมือนหญิงมาก ๆ จนทำให้ต้องวิ่งตามออกไปดูทันที

แต่เมื่อออกไปกลับพบว่า เธอคนนั้นได้เดินหายไปในฝูงชนเสียแล้ว

 

หลังจากวันนั้น เอกพยายามที่จะไปดักรออีก เพียงแค่หวังว่าคงจะได้เจอเธออีกซักครั้ง แต่ก็ไม่เคยเจอเธอคนนั้นอีกเลย

 

-------------------------

 

วันนี้เป็นวันที่ฟ้าสลัวและลมแรง ระหว่างทางที่เอกกำลังเดินไปขึ้นรถมีลมกรรโชกแรงพัดมา มีชิ้นส่วนของกระดาษมาติดอยู่ที่กระจกหน้ารถของเอก เป็นชิ้นส่วนเล็ก ๆ ที่มีคำว่า “สัญญา” และ “ตลอดไป”

เอกหยิบเศษกระดาษทั้งสองชิ้นขึ้นมา อ่าน

 

เอกคิดย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์เมื่อก่อนที่เขาจะขอหญิงแต่งงาน ทั้งสองเคยสัญญากันไว้ว่าสักวันจะต้องทำงานเพลงให้สำเร็จ และ หญิงก็บอกกับเอกว่าเธอจะเป็นกำลังใจให้เขา ตลอดไป

 

“สัญญา” และ “ตลอดไป”    คำสองคำนี้ดังก้องอยู่ในหู

 

เขาจึงรีบหยิบโทรศัพท์ และ โทรบอกหมีว่าให้เจอกันที่ Studio เพื่อจะทำเพลงให้ หญิง ต่อ และ ต้องทำให้เสร็จในคืนนั้น

 

-----------------------------

 

เอกและหมียังทำเพลงกันอยู่อย่างไม่ลดละ โดยบนเปียโนที่หมีเล่น มีโน้ตเพลงและรูปของหญิงตั้งไว้ตรงหน้าตลอดเวลา จนกระทั่งแสงสีส้มยามเช้าสาดส่องเข้ามาตามช่องหน้าต่างของ Studio  

 

เมื่อเสียงจากตัวโน้ตตัวสุดท้ายสิ้นสุดลง เอกและหมีได้เห็นสปอตโฆษณาของ PLENG.COM ในโทรทัศน์ จึงได้ส่งงานเพลงให้ฟังตามขั้นตอน

--------------

จากนั้นไม่กี่วัน เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น พร้อมกับข่าวดีที่มาตามสัญญาณโทรศัพท์นั้น

เพลงที่นำเสนอไว้ได้ถูกคัดเลือก และได้จัดทำอัลบั้ม พร้อมเตรียมงาน คอนเสิร์ต ขึ้น

โดยได้เลือกจัดสถานที่ที่ เอกและหญิง ได้ให้คำสัญญาต่อกันนั่นเอง

 

---------------

 

ก่อนการแสดงจะเริ่มขึ้น ทุกคนเตรียมพร้อมกันอย่างคร่ำเคร่ง

ในความคิดของเอกคิดเสมอว่า หญิง จะต้องมาดูเขาซักครั้งแน่ ๆ

เอกนั่งเงียบ ๆ และปล่อยความคิดนึกถึงหญิง คนที่เป็นกำลังใจให้เขามาตลอด

 

-----------------

 

การแสดงเปิดอัลบั้ม เริ่มขึ้นและดำเนินต่อไปซึ่งทุกอย่างก็ดูจะราบรื่นดี แต่ในใจของเอกนั้นยังคงคิดถึงหญิงอยู่ตลอดเวลา  จนมาถึงเพลงสุดท้าย PROMISE   

ในขณะที่เริ่มเล่นไปได้ไม่นาน    ท่ามกลางผู้คนมากมาย เขาเห็นเธอ ในชุดสวยสะดุดตา และแสงไฟก็ช่างเป็นใจที่ส่องไปที่เธอ  จนผู้คนที่รายล้อมรอบข้างกลายเป็นสีขาวดำไปในทันที

ทั้งสองคนสบตากัน ยิ้มให้กัน   ด้วยความรู้สึกเช่นนี้จึงทำให้หูของคนทั้งสองไม่ได้ยินเสียงดนตรีอีกต่อไป แต่กลับค่อยๆได้ยินเสียงหัวใจแทรกขึ้นมาแทนที่

 

ทันใดนั้น...เอกที่ยืนเล่น GUITAR อยู่บนเวทีก็ค่อย ๆ โปร่งใสจางลงไปเรื่อยๆ  และสลายลอยไป พร้อม ๆ กับหญิง ด้วยเช่นกัน!!!

ภาพที่ยังหลงเหลืออยู่ คือ กีต้าร์คู่ใจของเอก ที่ตั้งพิงไว้เฉย ๆ และหมี ยังคงนั่งเล่นเปียโนคนเดียวอยู่บนเวที โดยมีโน้ตเพลงและ ภาพของเอกและหญิง วางอยู่ใกล้ ๆ

 

สายลมแผ่วได้พัดสมุดภาพนั้นพลิกไปทีละหน้า ทีละหน้า ภาพที่ถูกบันทึกไว้เหมือนกับมีชีวิต

ย้อนกลับไปตามลำดับเรื่องราวที่เกิดขึ้น

เป็นภาพของซากรถที่ยับเยิน  ภาพงานศพของเอก

ภาพของเอกและหญิงที่กำลังสัญญากัน และยิ้มให้กันอย่างมีความสุข

ณ สถานที่ ที่กำลังแสดงคอนเสิร์ตแห่งนี้…

 

 

 “SYMBOLIZE AFFECTION”

“เป็นเครื่องหมายแห่งความรู้สึก  ที่มีต่อความรัก”